Dowody historyczne potwierdzające zmartwychwstanie Jezusa

Dowody na to, że Jezus umarł na krzyżu i zmartwychwstał, są przytłaczające.

Rzymski historyk Tacyt w swoich Rocznikach, żydowski historyk Józef Flawiusz w Dawnych dziejach Izraela oraz pogański grecki autor Lukian z Samosaty w Opowieści o Peregrine'ie dostarczają historycznych dowodów na to, że Jezus z Nazaretu istniał i został stracony.

Nawet wrogowie Jezusa przyznali, że Jego grób był pusty. Apostoł Paweł polował i mordował chrześcijan, ale po zobaczeniu Jezusa został chrześcijaninem.

Od dwóch tysięcy lat życie ludzi zmienia się na lepsze, gdy poświęcają czas, by dowiedzieć się, że Jezus naprawdę istniał.

Najwyższym dowodem zmartwychwstania Jezusa jest to, że uczniowie przeszli od ukrywania się w strachu i przygnębieniu przed zmartwychwstaniem do odważnego głoszenia zmartwychwstania Jezusa.

Nigdzie indziej w zapisach historycznych nie widzimy dwunastu osób, które poświadczyłyby prawdziwość wydarzenia, nawet będąc uwięzionymi, torturowanymi i w obliczu śmierci. Uczniowie Piotr, Andrzej, Jan, Filip, Bartłomiej, Tomasz, Mateusz, Tadeusz, Szymon Zelota, Jakub, syn Zebedeusza, Jakub, syn Alfeusza, i Maciej głosili zmartwychwstanie Jezusa. Uczniowie wiedli przykładne życie, aby pomóc ludziom dowiedzieć się o zmartwychwstaniu Jezusa. To kolejny powód, dla którego historycy zgadzają się, że uczniowie szczerze wierzyli w zmartwychwstanie Jezusa.

Wszyscy uczniowie zostali zabici za wiarę, z wyjątkiem Jana, który zmarł ze starości. Rozumiem, że śmierć Jana z przyczyn naturalnych miała nam przypomnieć, że Bóg ma kontrolę nad czasem naszej śmierci.

Apostoł Paweł otrzymał wyznanie wiary spisane w ciągu kilku miesięcy do trzech lat po zmartwychwstaniu Jezusa. To wyznanie wiary Paweł przytacza w 1 Liście do Koryntian 15, 3-8, gdzie wyjaśnia śmierć, pogrzeb i późniejsze ukazywanie się Jezusa naocznym świadkom.

„Przekazałem wam bowiem najpierw to, co i ja otrzymałem: że Chrystus umarł za nasze grzechy, zgodnie z Pismem, i że został pogrzebany, i że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem, i że ukazał się Kefasowi, a potem jedenastu. Potem ukazał się więcej niż pięciuset braciom naraz, z których wielu pozostało do dziś, a niektórzy zasnęli. Potem ukazał się Jakubowi, a potem wszystkim apostołom. A na końcu ukazał się także i mnie, jak gdyby poronionemu”.

1 Koryntian 15:3-8

Pięć niezależnych źródeł – Mateusz, Marek, Łukasz, Jan i Paweł – opisuje wielokrotne pojawienia się Jezusa po Jego śmierci. Paweł przypominał, że wielu naocznych świadków zmartwychwstania żyło za jego życia.

Żydowski faryzeusz o imieniu Gamaliel twierdził, że gdyby naśladowanie Chrystusa było dziełem człowieka, byłoby porażką, a jeśli pochodziło od Boga, nie da się go powstrzymać.

Za zmartwychwstaniem Jezusa przemawia fakt, że siły śmierci i zła nie zdołały zniszczyć Jego Kościoła. W Ewangelii Mateusza 16,18 Jezus oświadczył: „A Ja ci powiadam: Ty jesteś Piotr, czyli Skała, i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą”.

Dziś kobiety jako główne świadki nie oznaczają nic szczególnego. Dwa tysiące lat temu kobiety jako fundamentalne świadki ważnego wydarzenia historycznego były czymś niezwykłym.

Powodem jest to, że w systemach prawnych żydowskiego i grecko-rzymskiego systemu prawnego z I w. n.e. zeznania kobiet nie były na ogół uznawane za wiarygodny dowód przed sądem.

Gdyby jakaś osoba lub grupa tworzyła fałszywą historię, aby zwieść ludzi, pisarze z I wieku prawdopodobnie wskazaliby mężczyzn jako głównych świadków pustego grobu. Fakt, że czterech ewangelistów wspomina o kobietach przy pustym grobie, jest szczegółem potwierdzającym fakt, że odnotowano pewne wydarzenie historyczne.

Teorie naturalistyczne oraz twierdzenia, jakoby Jezus nigdy nie umarł, nie znajdują potwierdzenia w faktach.

Fałszywe teorie pomijają fakt, że Jezus miał władzę nad śmiercią. Wielu świadków widziało i relacjonowało, jak Jezus przywracał do życia doczesnego zmarłych: dwunastoletnią córkę Jaira, syna wdowy z Nain, Łazarza oraz inne osoby. Prawda jest taka, że ​​Jezus potrafił przywrócić człowieka do życia doczesnego, a także sam potrafił zmartwychwstać do życia nieśmiertelnego.

Twierdzenia, że ​​Jezus nigdy nie umarł, są bezpodstawne z kilku powodów; jednym z nich jest fakt, że rzymscy żołnierze byli wprawnymi katami i potwierdzili śmierć Jezusa. Co więcej, władze rzymskie i żydowskie oskarżały uczniów o kradzież martwego ciała Jezusa. Zjawisko to określa się mianem „kryterium zakłopotania” (ang. *criterion of embarrassment*). Przeciwnicy Jezusa potwierdzali fakt pustego grobu w pismach żydowskich, takich jak *Toledot Jeszu*. Tekst ten powstał w języku aramejskim między IV a V wiekiem. Choć *Toledot Jeszu* uznaje, że Jezus dokonywał nadprzyrodzonych czynów, pomija setki proroctw Starego Testamentu zapowiadających Jego życie, śmierć i zmartwychwstanie (np. Ps 34, 20 – żadna z Jego kości nie zostanie złamana; Iz 53, 9 – będzie mówił prawdę, umrze wśród przestępców i zostanie pochowany w grobie bogacza; Ps 16, 10 – nie ulegnie skażeniu i zostanie wskrzeszony z martwych).

Oskarżając uczniów, władze rzymskie mimowolnie zwróciły uwagę na kolejną fałszywą teorię. Hipoteza, jakoby strażnicy zasnęli – co oznaczałoby, że nie zauważyliby uczniów wynoszących ciało Jezusa – jest niewiarygodna z wielu powodów. Rzymscy strażnicy nie pełnili długich zmian; w ciągu nocy ich warty były często zmieniane (trzykrotnie). Trudno uwierzyć, by cały oddział rzymskich strażników mógł zasnąć, zważywszy na to, że za takie zaniedbanie groziła kara śmierci. Nawet zaśnięcie pojedynczego wartownika podczas wykonywania ważnego zadania skutkowało wyrokiem śmierci, często wykonywanym rękami jego własnych towarzyszy broni.

Jezus rzeczywiście powrócił z martwych. Jezus zwyciężył grzech i śmierć. Teraz oferuje życie wieczne wszystkim, którzy w Niego wierzą. Zmartwychwstanie jest faktem, a Jezus jest Tym, który zmartwychwstał! Jezus powiedział: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie”. Ewangelia według św. Jana 14, 6